_{โหะๆไม่ได้อัพบล๊อกมานานมากมายครับท่าน เข้ามาเห็นบล๊อกคนอื่นสวยๆทั้งนั้นเลย มาดูบล๊อกตัวเอง งี่เง่าซะไม่มี ฮ่าๆๆ แต่ช่างมัน เลยเปลี่ยน BG นิดหน่อยมาเป็นรูปน้องชายที่ไปทะเลด้วยกันมัน น่ารักแต่ดำไปหน่อยงับ อย่างอนนะไอ้น้องวันนี้วันเสาร์ ต้องนอนกลิ้งเกลือกอยู่กับบ้านเพราะด้วยความถล่มตนของข้าพเจ้า
"พี่ไดฟ์ ไปเดอะมอลล์กันป่าว"น้องชวนงับ
"เหอะ ไม่ไปอ่ะ"
เลยต้องอยู่บ้านอย่างนี้ไงงับ เมื่อสองวันก่อนไปโรงเรียนมา...แข่งบาสกับเพื่อน เล่นขั้นกัน แต่เป็นขึ้นเตะ ไอ้เราจะชนะเพราะเกมจะจบอยู่แล้ว อีกขั้นนึงแล้วชูตลูกโทษอีกสามลูกจะจบ แมร่งเตะกรูกลับมาอยู่ขั้นหนึ่งใหม่ แทบร้องไห้ ไม่มีอารมณ์เล่นเลยสักกะติ๊ด แล้วก็พนันกันอีกด้วย ว่าถ้าใครแพ้จะต้องหอมแก้ม....อยากร้องไห้ทันทีเลย เมื่อโดนทวง พอแพ้เสร็จก็มาต่ออีกเกมส์ เล่นบาสตัวต่อตัว ช1 ญ1 ชต่อให้ ญ5ลูก ยังแพ้คับ ญ ยังแพ้ก็คือ กรูแพ้นั่นเอง - - พนันหอมแก้มแฟนฮับพี่ T^T เศร้า....}

_{บ้านข้าพเจ้านะคับท่าน ไม่รู้ท่านแม่ข้ารวยมาจากไหน โอ๊ะๆ เปลี่ยนโต๊ะรับแขกหน้าบ้านที่ทำมาจากไม้ เป็นกระจกมีปลาว่ายน้ำนะคับท่าน ข้าว่านะมันต้องแตกเพราะฝีมือเดาะบาสตูแหงมๆ อีกไม่นานหรอก ข้าต้องขึ้นเขียงเคียงสเนาะตรีนท่านแม่ข้าแหงมๆ....มีแต่เรื่องเศร้างับพอเล่นบาสเสร็จเพื่อนชวนไปซื้อน้ำเป๊ปซ๊ที่หน้าโรงเรียน เราก็เดินไปกะเพื่อน
"ไอ้ไดฟ์ระวังรถ!!! อย่าข้าม!!!" ข้าก็เห็น มอเตอร์ไซค์แล้วแหละ แต่ด้วยความอยากตายมาก เดินตัดรถมอไซค์ยังไม่เป็นไรนะ เดินต่อไป แต่ด้วยความเซ่อของข้าครับท่านมองไม่เห็นรถปิ๊กอัพ พอรถปิ๊กอัพเบรคเท่านั้นแหละ เราก็ยังเฉยๆแต่เดินถอยหลัง ด้วยความแบบ นึกไม่ถึงว่ามอไซค์ที่ตัดหน้ารถมาตอนแรกมันยังไม่ไปอ้ะ! เปรี้ยงงง!!! สายฟ้าฟาดทันที รถชน กรูก็เซคับ ล้มกระเด็นติดรถอีกคันนึง หน้ากระแทกกระจกมั๊ง ส่วนเอวข้านั้นกระแทกล้อ อืมเขียวพอดูแต่ด้วยความถึกบวกกะเซ่อและความเย็นชาของตรูก็เลยเฉยๆไม่ทำห่าไร ยืนเฉยๆ เก๊กท่ากวนตีนเค้าอีกนิดหน่อย ว่าแล้วกรูก็เดินกลับโรงเรียนไปโดยไม่สนใจหน้าตาคนขับมอไซค์เพราะมันมองกรูอาฆาตชิบหายเลยคับท่าน กลับเข้าไปในโรงเรียนเพื่อนกรูมารุมใหญ่เลยนะ ข้าก็อุตส่านึกว่าเพื่อนจะเป็นห่วง
"เฮ้ยๆเหตุการณ์มันเป็นไงวะจะได้เก็บเปนประสบการณ์"
"เฮ้ยๆไอ้ไดฟ์อธิบายเหตุการณ์มาเด๊ะ"ข้าก็เล่านิดหน่อยแล้วเพื่อนอีกคนมันก็แทรกแล้วมันก็อธิบายจนกรูเหงภาพซ็อนในสมองเพิ่มขึ้น พวกเมิงเปงห่วงกรูม่างมั้ยเนี่ย!!!!! แล้ววันนั้นข้าดัง ครู นักเรียน วงโย คนนอกโรงเรียน ป้าขายของแถวนั้น รู้จักกรูหมดคับท่านด้วยนิยามเสื้อดำแขนชมพู โถ กรูลาเซ็ง ถ้าใครอ่านบล๊อกข้าแล้วอยู่แถวๆนั้นนะ อย่าเดินเข้ามาทักตูนะเฟ้ย ตูขี้เกียจคุยด้วยอ๊ะ!!!! T^T}